A- A A+

Pobierz program w PDF: 

Pobierz repertuar PL lang en

mam oko na kulturę 1

menu
Kwiecień 2017
Po Wt Śr Cz Pt So Nd
27 28 29 30 31 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30

„Wróżby, śpiewy i hulanki oraz swojskie jadło”

zobaczycie i usłyszycie, a także zakosztujecie naszych
regionalnych pyszności.
To wszystko będzie się działo w sali widowiskowej OKO
przy ul. Radomskiej 13/21 w Warszawie


28 listopada 2015r.(sobota) godz. 18.00

 


W ten andrzejkowy wieczór wprowadzi państwa zespół Jarzębina
z Kocudzy ze swoim autorskim programem
„ Gadki, śpiewy i hulanki”
Prowadzenie - Stanisław Jakułka
Przygrywać będzie Kapela Hałasów
wstęp 15zł
10 zł z kartą warszawiaka
bilety do nabycia w OKO, Grójecka 75
od pon. do piątku w godz. 9.30 -19.30
tel. 22 822 48 70
lub
bezpośrednio przed imprezą w sali widowiskowej OKO, ul. Radomska 13/21
wejście C

 

Organizatorzy: Urząd Dzielnicy Ochota m.st. Warszawy, Wydział Kultury i Ośrodek Kultury Ochoty

 

"Jarzębina" zespół śpiewaczo - obrzędowy z Kocudzy
Laureat nagrody im. Oskara Kolberga w 2003 r.

Wieś Kocudza położona w powiecie Janów Lubelski należy do najciekawszych kulturowo i historycznie miejscowości województwa lubelskiego. Źródła historyczne oraz ludowe przekazy wiążą ją z osadnictwem tatarskim z czasów Ordynacji Zamojskiej. Bogata spuścizna kulturowa Kocudzy potwierdza jej własną niezwykle ciekawą tradycję. Specyficzna gwara, cechy antropologiczne odróżniają tę wieś od innych nie tylko w powiecie janowskim, ale również w województwie lubelskim.


Zespół śpiewaczo – obrzędowy „Jarzębina” z Kocudzy został założony przy Gminnym Ośrodku Kultury w 1990 roku. Od początku do dziś jego liderką jest Irena Krawiec, a w grupie śpiewają trzy pokolenia kobiet. Źródłem bogatego repertuaru zespołu jest głównie tradycja ustna, w tym przekazy rodzinne, ale także stare zapisy i nagrania archiwalne, tzw. zeszyty z tekstami religijnymi oraz oczywiście druki i śpiewniki nabożne. W naturalny sposób śpiewaczki używają unikalnej miejscowej gwary, w trosce o oryginalne tempo, godność i styl.


Szczególne miejsce w działalności zespołu zajmuje przygotowanie i opracowanie widowisk. Przypominają one życie dawnej wsi, zgodne z kalendarzem natury, dawne zwyczaje. W ciągu ostatnich 25 lat zespół podjął się także inscenizowania dawnych zwyczajów, obrzędów czy nawet dawnych zajęć w gospodarstwie, wszystko z zachowaniem dużej wierności rekwizytów i scenografii. W tej dziedzinie "Jarzębina" zapisała się znacznymi osiągnięciami w postaci takich widowisk, jak "Wesele kocudzkie", "Prasowocki", "Miedlorki i pocirocki", "Świecok", "Mielenie w żarnach", "Pośnik kocudzki", "Łocepiny", "Herody kocudzkie", "Jarmark frampolski", „Zapusty” a zwłaszcza "Łostatni rózeniec" (1995 r.) i "Pośnik kocudzki" (1999 r.).


Punktem zwrotnym w historii „Jarzębiny” okazało się przedstawienie ”Łostatni rózeniec”, które swoją premierę miało w 1995 i zyskało sobie poczesne miejsce w historii ludowego teatru obrzędowego. Wtedy zespół rozpoczął współpracę z ośrodkami muzyki In Crudo, zwłaszcza z warszawskim Stowarzyszeniem "Dom Tańca", a potem także Scholą Teatru „Węgajty”, gdzie uczestniczył od 1998 w kilku, również międzynarodowych, projektach teatralno-muzycznych.


Na Festiwalu Pieśń Naszych Korzeni w Jarosławiu zespół „Jarzębina” śpiewał w pamiętnym wspólnym koncercie z włoskim "Micrologusem".
Nagrania zespołu znajdują się we wszystkich najważniejszych archiwach, akademickich, radiowych, w wielu zbiorach prywatnych. Niektóre z nich zostały opublikowane w antologiach muzyki tradycyjnej – wydawnictw In Crudo (trzy płyty) i Muzyka Odnaleziona.


Zespół uczestniczył w wielu audycjach radiowych i telewizyjnych, poświęcone są mu filmy dokumentalne zrealizowane dla TVP, śpiewaczki potrafiły się odnaleźć również w realizacjach związanych ze sztuką współczesną (projekt Anny Molskiej „Płaczki”). W 2006 zespół był współorganizatorem Taboru w Kocudzy – tygodniowej letniej szkoły lubelskiej muzyki tradycyjnej. Wreszcie o „Jarzębinie” powstało kilka prac licencjackich i magisterskich. Ostatnio „Jarzębina” zdobyła szeroką popularność piosenką „Ko-ko Euro spoko”, ceniona jest jednak od lat przede wszystkim za stylowe i pełne wyrazu wykonania repertuaru tradycyjnego, czego dowodem są częste zaproszenia na festiwale, koncerty solowe, a także, (co rzadkie w przypadku wiejskich zespołów śpiewaczych) grono wiernych słuchaczy w całej Polsce. Zespół bardzo aktywnie uczestniczy w życiu społecznym i kulturalnym swojej wsi, gminy, powiatu oraz regionu. Ogrom tego dorobku jak i jego, jakość pozwalają mówić o zespole w kategoriach wybitności i traktować go, jako jednego z najważniejszych ambasadorów tradycyjnej kultury ludowej Roztocza i Lubelszczyzny.

 

facebook