W ramach projektu Pracowni Zrównoważonej Edukacji Artystycznej powstała Wirtualna Galeria – nowoczesna przestrzeń ekspozycyjna online, odpowiadająca na wyzwanie ograniczonej dostępności tradycyjnych sal wystawienniczych.
To innowacyjne rozwiązanie umożliwia profesjonalną prezentację prac uczestników w środowisku cyfrowym, bez ograniczeń związanych z miejscem czy czasem. Dzięki temu twórczość artystyczna zyskuje należytą oprawę, a autorzy – realną możliwość zaprezentowania swojego dorobku szerokiemu gronu odbiorców.
Wirtualna Galeria nie tylko zwiększa widoczność powstających prac, ale także wzmacnia motywację uczestników, buduje ich poczucie sprawczości i wspiera rozwój artystyczny. To przestrzeń dialogu, inspiracji i promocji sztuki, która łączy edukację z nowoczesnymi technologiami, tworząc dostępne i zrównoważone środowisko twórcze.
Sfinansowane przez Unię Europejską #NextGenerationEU w ramach
KPO dla Kultury.
Wirtualna Galeria - Portret w Magazynie Sztuk
Igor Yelpatov, Portret z Misifu
Rok powstania: 2025
Wymiary: 70 na 50 cm
Technika: pastele na papierze
Prostokąt w układzie pionowym
Barwny realistyczny portret przedstawia około dziesięcioletnią dziewczynkę, pozującą z pluszowym czarnym kotem.
Postać ukazana jest od pasa w górę w półprofilu. Ma jasną cerę z naturalnymi rumieńcami na policzkach. Jej jasnobrązowe włosy są związane w kucyk. Grzywka zaczesana na boki odsłania wysokie czoło, a pojedyncze luźne kosmyki falują przy skroni. Delikatne cienkie łuki brwiowe podkreślają migdałowe piwne oczy. Dziewczynka spogląda w bok w zamyśleniu. Nos ma zgrabny nieduży. Wydatne usta są przymknięte i mają neutralny wyraz: postać ani nie uśmiecha się, ani nie smuci.
Ubrana jest w luźną różową bluzę, która jest tylko szkicowo nakreślona, jakby niedokończona, z widocznym dynamicznym kreskowaniem. Dziecko przytula maskotkę kota o szpiczastych uszach i nienaturalnie dużych okrągłych oczach w białych obwódkach. Lewe oko jest zielone, prawe niebieskie. Dziewczynka otula kota ramionami, również tylko schematycznie nakreślonymi szybkimi pociągnięciami pasteli.
Igor Yelpatov to pochodzący z Rosji artysta. Ma na koncie liczne indywidualne wystawy w Polsce i za granicą, bierze udział w wystawach zbiorowych, plenerach i konkursach malarskich. Prowadzi zajęcia z malarstwa i rysunku w Magazynie Sztuk pracowni plastycznej Ośrodka Kultury Ochoty.
Wystawa
Rok powstania: 2025
Wymiary: 70 na 50 cm
Technika: pastele na papierze
Prostokąt w układzie pionowym
Barwny realistyczny portret przedstawia około dziesięcioletnią dziewczynkę, pozującą z pluszowym czarnym kotem.
Postać ukazana jest od pasa w górę w półprofilu. Ma jasną cerę z naturalnymi rumieńcami na policzkach. Jej jasnobrązowe włosy są związane w kucyk. Grzywka zaczesana na boki odsłania wysokie czoło, a pojedyncze luźne kosmyki falują przy skroni. Delikatne cienkie łuki brwiowe podkreślają migdałowe piwne oczy. Dziewczynka spogląda w bok w zamyśleniu. Nos ma zgrabny nieduży. Wydatne usta są przymknięte i mają neutralny wyraz: postać ani nie uśmiecha się, ani nie smuci.
Ubrana jest w luźną różową bluzę, która jest tylko szkicowo nakreślona, jakby niedokończona, z widocznym dynamicznym kreskowaniem. Dziecko przytula maskotkę kota o szpiczastych uszach i nienaturalnie dużych okrągłych oczach w białych obwódkach. Lewe oko jest zielone, prawe niebieskie. Dziewczynka otula kota ramionami, również tylko schematycznie nakreślonymi szybkimi pociągnięciami pasteli.
Igor Yelpatov to pochodzący z Rosji artysta. Ma na koncie liczne indywidualne wystawy w Polsce i za granicą, bierze udział w wystawach zbiorowych, plenerach i konkursach malarskich. Prowadzi zajęcia z malarstwa i rysunku w Magazynie Sztuk pracowni plastycznej Ośrodka Kultury Ochoty.
Wirtualna Galeria - Ochota na Obraz
Joanna Sułek-Malinowska, Wrześniowe słońce. Obraz z wystawy „Ochota na obraz”
Rok powstania: 2025
Technika: akryl na płótnie
Wymiary: 70 na 50 cm
Prostokąt w układzie pionowym
Barwny akrylowy obraz w geometrycznym stylu przedstawia kościół parafialny pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny na warszawskiej Ochocie.
Bryła kościoła wypełnia większą część kompozycji. Centralnym elementem jest wysoka i masywna wieża zajmująca środkową część obrazu. Ma kształt zbliżony do prostopadłościanu z czterema kondygnacjami, z których każda ma nieco mniejszy rzut od poprzedniej. W środkowej części wieży znajdują się wąskie okna w stylu gotyckim oraz arkadowe wnęki. Dach wieży jest nieduży, zwieńczony tak zwaną sygnaturką, czyli małą wieżyczką.
Bezpośrednio przy wieży wznosi się bryła kościelnej nawy z zielonym, spadzistym dachem i wąskimi oknami zakończonymi łukami. Elewacja budynku jest jasna, w ceglastym kolorze. Kościół wyraźnie odcina się na tle błękitnego nieba, wypełniającego dużą część obrazu. Niebo ma jednolity kolor, nie zmącony ani jedną chmurką czy smugą. Światło jest jasne i równomierne, sugeruje słoneczny dzień.
Na pierwszym planie przed kościołem przy szerokiej ulicy znajdują się niewysokie budynki usługowe. Ich geometryczne uproszczone sylwetki zasłaniają nieco bryłę świątyni. Pomiędzy zabudowaniami rosną ciemno-zielone drzewa. W głębi, na prawo dostrzec można przystanek autobusowy i stojący przy nim żółto-czerwony autobus. Za przystankiem daleko w tle majaczą kształty wysokich budynków w jasnych, pastelowych barwach.
Artystka prezentuje malarstwo akrylowe w odmiennym stylu od akwareli. Lekkość formy zostaje zastąpiona płaską, gładką plamą, przypominającą taflę lodu lub szkła. Porządek, czystość oraz oszczędność kompozycji redukują niepotrzebne bodźce, skupiając naszą uwagę na duchowym przekazie obrazu.
Wystawa
Rok powstania: 2025
Technika: akryl na płótnie
Wymiary: 70 na 50 cm
Prostokąt w układzie pionowym
Barwny akrylowy obraz w geometrycznym stylu przedstawia kościół parafialny pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny na warszawskiej Ochocie.
Bryła kościoła wypełnia większą część kompozycji. Centralnym elementem jest wysoka i masywna wieża zajmująca środkową część obrazu. Ma kształt zbliżony do prostopadłościanu z czterema kondygnacjami, z których każda ma nieco mniejszy rzut od poprzedniej. W środkowej części wieży znajdują się wąskie okna w stylu gotyckim oraz arkadowe wnęki. Dach wieży jest nieduży, zwieńczony tak zwaną sygnaturką, czyli małą wieżyczką.
Bezpośrednio przy wieży wznosi się bryła kościelnej nawy z zielonym, spadzistym dachem i wąskimi oknami zakończonymi łukami. Elewacja budynku jest jasna, w ceglastym kolorze. Kościół wyraźnie odcina się na tle błękitnego nieba, wypełniającego dużą część obrazu. Niebo ma jednolity kolor, nie zmącony ani jedną chmurką czy smugą. Światło jest jasne i równomierne, sugeruje słoneczny dzień.
Na pierwszym planie przed kościołem przy szerokiej ulicy znajdują się niewysokie budynki usługowe. Ich geometryczne uproszczone sylwetki zasłaniają nieco bryłę świątyni. Pomiędzy zabudowaniami rosną ciemno-zielone drzewa. W głębi, na prawo dostrzec można przystanek autobusowy i stojący przy nim żółto-czerwony autobus. Za przystankiem daleko w tle majaczą kształty wysokich budynków w jasnych, pastelowych barwach.
Artystka prezentuje malarstwo akrylowe w odmiennym stylu od akwareli. Lekkość formy zostaje zastąpiona płaską, gładką plamą, przypominającą taflę lodu lub szkła. Porządek, czystość oraz oszczędność kompozycji redukują niepotrzebne bodźce, skupiając naszą uwagę na duchowym przekazie obrazu.
Wirtualna Galeria - Miejskie klimaty
Joanna Sułek Malinowska, Jesiennie, obraz z wystawy „Miejskie klimaty”
Rok powstania: 2026
Technika: akwarela
Wymiary: w passepartout 50 na 70 cm
Prostokąt w układzie pionowym.
Akwarela przedstawia cztery osoby ukazane od tyłu. Idą obok siebie przez miejski plac, być może rynek, w kierunku zabudowań w głębi. Przed nimi na środku kompozycji znajduje się rozłożony kremowo-biały parasol z kawiarnianego ogródka. Fragment drugiego, szarego i nieco większego parasola wyłania się z lewej strony.
Sylwetki spacerujących postaci są uproszczone, namalowane za pomocą barwnych plam. Bliżej lewej krawędzi kroczy para trzymająca się pod ramię. Pierwsza postać od lewej ubrana jest w czerń, jest wyższa i ma szersze ramiona, co sugeruje, że to mężczyzna. Idąca obok niego kobieta ma na sobie fioletową czapkę, niebieską kurtkę i ciemne spodnie. Kilka kroków za parą idzie dwóch mężczyzn. Pierwszy, ubrany na czarno prowadzi na smyczy małego psa, jego towarzysz kroczy obok z rękami w kieszeniach pomarańczowej kurtki.
Plac, po którym spacerują postaci to idealnie gładka przestrzeń w odcieniach szarości pozbawiona jakichkolwiek załamań czy rysów. Jego powierzchnia zdaje się być mokra od deszczu. Na ziemi widoczne są rozmyte refleksy światła i cieni, które nadają scenie wrażenia chłodu i wilgoci.
Tło pracy wypełnia zabudowa miejska: fragmenty wysokich budynków o prostych fasadach, z oknami i ścianami zaznaczonymi delikatnymi pociągnięciami pędzla. Po prawej stronie stoją złożone, jasne parasole, za nimi wznosi się szary blok. Po lewej, zaznaczone żółtymi plamami, jaśnieje wnętrze lokalu na parterze wysokiej jasno-brązowej kamienicy.
Praca ukazuje spokojną, codzienną scenę miejską w jesienny dzień. Utrzymana jest w stonowanej, chłodnej kolorystyce, z przewagą szarości, błękitów i przygaszonych beżów. Miękkie miejscami rozmyte kontury i przenikające się plamy barw tworzą spokojną, nieco melancholijną atmosferę.
Joanna Sułek-Malinowska w swoich obrazach przetwarza rzeczywisty obraz za pomocą prostych form. Kolor odgrywa najważniejszą rolę. Obrazy buduje za pomocą płynnych linii, przenikających się na płaszczyźnie i tworzących spójną całość. Artystka lubi zagłębiać się w tajniki światła i cienia. Często, tak jak w tej pracy, układy przestrzenne rozjaśniane są światłem padającym z nieoczywistego źródła. Uwydatniają się a następnie płynnie przechodząc w cień.
wystawa
Rok powstania: 2026
Technika: akwarela
Wymiary: w passepartout 50 na 70 cm
Prostokąt w układzie pionowym.
Akwarela przedstawia cztery osoby ukazane od tyłu. Idą obok siebie przez miejski plac, być może rynek, w kierunku zabudowań w głębi. Przed nimi na środku kompozycji znajduje się rozłożony kremowo-biały parasol z kawiarnianego ogródka. Fragment drugiego, szarego i nieco większego parasola wyłania się z lewej strony.
Sylwetki spacerujących postaci są uproszczone, namalowane za pomocą barwnych plam. Bliżej lewej krawędzi kroczy para trzymająca się pod ramię. Pierwsza postać od lewej ubrana jest w czerń, jest wyższa i ma szersze ramiona, co sugeruje, że to mężczyzna. Idąca obok niego kobieta ma na sobie fioletową czapkę, niebieską kurtkę i ciemne spodnie. Kilka kroków za parą idzie dwóch mężczyzn. Pierwszy, ubrany na czarno prowadzi na smyczy małego psa, jego towarzysz kroczy obok z rękami w kieszeniach pomarańczowej kurtki.
Plac, po którym spacerują postaci to idealnie gładka przestrzeń w odcieniach szarości pozbawiona jakichkolwiek załamań czy rysów. Jego powierzchnia zdaje się być mokra od deszczu. Na ziemi widoczne są rozmyte refleksy światła i cieni, które nadają scenie wrażenia chłodu i wilgoci.
Tło pracy wypełnia zabudowa miejska: fragmenty wysokich budynków o prostych fasadach, z oknami i ścianami zaznaczonymi delikatnymi pociągnięciami pędzla. Po prawej stronie stoją złożone, jasne parasole, za nimi wznosi się szary blok. Po lewej, zaznaczone żółtymi plamami, jaśnieje wnętrze lokalu na parterze wysokiej jasno-brązowej kamienicy.
Praca ukazuje spokojną, codzienną scenę miejską w jesienny dzień. Utrzymana jest w stonowanej, chłodnej kolorystyce, z przewagą szarości, błękitów i przygaszonych beżów. Miękkie miejscami rozmyte kontury i przenikające się plamy barw tworzą spokojną, nieco melancholijną atmosferę.
Joanna Sułek-Malinowska w swoich obrazach przetwarza rzeczywisty obraz za pomocą prostych form. Kolor odgrywa najważniejszą rolę. Obrazy buduje za pomocą płynnych linii, przenikających się na płaszczyźnie i tworzących spójną całość. Artystka lubi zagłębiać się w tajniki światła i cienia. Często, tak jak w tej pracy, układy przestrzenne rozjaśniane są światłem padającym z nieoczywistego źródła. Uwydatniają się a następnie płynnie przechodząc w cień.
Galeria Wirtualna - Tomasz Masionek
Tomasz Masionek, Cyberjinx
Rok powstania: 2025
Technika: olej i sprey na płótnie
Wymiary: 90 na 120 cm
Prostokąt w układzie poziomym
Barwny ekspresyjny, kubistyczny portret przedstawia profil twarz mężczyzny zwróconego w prawą stronę. Postać jest nierealistyczna, jej twarz została podzielona na nieregularne geometryczne kształty, które nachodzą na siebie i przenikają się.
Głowa wypełnia większą część płótna, a szyja i ramiona wtapiają się w kolorowe tło. Mężczyzna ma srebrno-białą czuprynę gęstych włosów zaczesanych do tyłu i odsłaniających wysokie czoło. Oczy zaznaczone czarnymi trójkątami zwrócone w dół. Nos ma długi i kanciasty, a policzki stworzone z wielu nieregularnych rombów, trapezów, trójkątów. Usta są wąskie, zamknięte, wtopione w geometryczną kompozycję twarzy. Górna warga ma kolor zielony, dolna fioletowy.
wystawa
Rok powstania: 2025
Technika: olej i sprey na płótnie
Wymiary: 90 na 120 cm
Prostokąt w układzie poziomym
Barwny ekspresyjny, kubistyczny portret przedstawia profil twarz mężczyzny zwróconego w prawą stronę. Postać jest nierealistyczna, jej twarz została podzielona na nieregularne geometryczne kształty, które nachodzą na siebie i przenikają się.
Głowa wypełnia większą część płótna, a szyja i ramiona wtapiają się w kolorowe tło. Mężczyzna ma srebrno-białą czuprynę gęstych włosów zaczesanych do tyłu i odsłaniających wysokie czoło. Oczy zaznaczone czarnymi trójkątami zwrócone w dół. Nos ma długi i kanciasty, a policzki stworzone z wielu nieregularnych rombów, trapezów, trójkątów. Usta są wąskie, zamknięte, wtopione w geometryczną kompozycję twarzy. Górna warga ma kolor zielony, dolna fioletowy.
Galeria Wirtualna - Marta Gronkiewicz
Marta Gronkiewicz, Martwa natura I
Rok powstania: 2018
Technika:
Wymiary: 73x100
Prostokąt w układzie poziomym.
Obraz ukazuje martwą naturę na ciemnobrązowym stole. Mebel stoi dosunięty do szaro-niebieskiej ściany tworzącej tło kompozycji. Po lewej stronie tuż przy krawędzi pracy stoi szklana głęboka patera na masywnej nóżce. Jej wnętrze wypełnia czarna tkanina, przykrywająca okrągły przedmiot. Obok patery leży srebrna gruba bransoletka stworzona z połączonych ze sobą poziomych pasów.
W środkowej części obrazu, przy ścianie stoi wysmukły dzbanek z uchem, w nim okazały bukiet kwiatów różnych gatunków. Większość ma drobne płatki w odcieniach różu, fioletu i bieli. Osadzone są na grubych zielonych łodygach z niewielkimi liśćmi. Pozostałe kwiaty to trzy ciemno-czerwone róże i wyróżniający się żółto-pomarańczowy tulipan o kielichu skierowanym ku dołowi.
Po prawej stronie stoją dwa dekoracyjne szklane dzbany o pękatych kształtach i wyraźnie zaznaczonych żłobieniach. Mają szerokie wlewy i duże pojedyncze uchwyty. Pierwszy, jaśniejszy znajduje się bliżej środka obrazu i nieco przysłania wazon z kwiatami. Widoczne na nim różowo-białe refleksy wyróżniają się pośród przygaszonych zimnych kolorów. Drugi dzban stoi na małym pudełku i namalowany został tuż przy krawędzi pracy. Ma granatowo-szary odcień.
Obraz utrzymany jest w ciemnej, chłodnej tonacji kolorystycznej. Dominują odcienie szarości, grafitu i przygaszonego błękitu, z niewielkimi akcentami jasnych i ciepłych barw. Praca sprawia wrażenie statycznej i melancholijnej.
Wystawa
Rok powstania: 2018
Technika:
Wymiary: 73x100
Prostokąt w układzie poziomym.
Obraz ukazuje martwą naturę na ciemnobrązowym stole. Mebel stoi dosunięty do szaro-niebieskiej ściany tworzącej tło kompozycji. Po lewej stronie tuż przy krawędzi pracy stoi szklana głęboka patera na masywnej nóżce. Jej wnętrze wypełnia czarna tkanina, przykrywająca okrągły przedmiot. Obok patery leży srebrna gruba bransoletka stworzona z połączonych ze sobą poziomych pasów.
W środkowej części obrazu, przy ścianie stoi wysmukły dzbanek z uchem, w nim okazały bukiet kwiatów różnych gatunków. Większość ma drobne płatki w odcieniach różu, fioletu i bieli. Osadzone są na grubych zielonych łodygach z niewielkimi liśćmi. Pozostałe kwiaty to trzy ciemno-czerwone róże i wyróżniający się żółto-pomarańczowy tulipan o kielichu skierowanym ku dołowi.
Po prawej stronie stoją dwa dekoracyjne szklane dzbany o pękatych kształtach i wyraźnie zaznaczonych żłobieniach. Mają szerokie wlewy i duże pojedyncze uchwyty. Pierwszy, jaśniejszy znajduje się bliżej środka obrazu i nieco przysłania wazon z kwiatami. Widoczne na nim różowo-białe refleksy wyróżniają się pośród przygaszonych zimnych kolorów. Drugi dzban stoi na małym pudełku i namalowany został tuż przy krawędzi pracy. Ma granatowo-szary odcień.
Obraz utrzymany jest w ciemnej, chłodnej tonacji kolorystycznej. Dominują odcienie szarości, grafitu i przygaszonego błękitu, z niewielkimi akcentami jasnych i ciepłych barw. Praca sprawia wrażenie statycznej i melancholijnej.
Wirtualna Galeria - Pejzaż
Igor Yelpatov, Rowerek
Rok powstania: 2025
Wymiary: 100 na 100 cm
Technika: akryl na płótnie
Obraz zachowany w jasnych pastelowych barwach ukazuje skrzyżowanie niewielkiej miejskiej uliczki z główną drogą. Układ przedstawionych ulic ma kształt litery „T”, z czego podrzędna droga biegnie pionowo, a główna poziomo.
Większą część kompozycji wypełniają dwa drzewa w rosnące po lewej stronie jezdni mniejszej z ulic. Drzewa mają krótkie, niezbyt grube pnie, z których wyrasta sieć gałęzi gęsto pokrytych wiosennymi biało-różowymi kwiatkami. Zaznaczone są na płótnie za pomocą niewielkich, nieco rozmytych plam, co upodabnia je do puchowych obłoków. Drzewa przysłaniają wznoszący się przy chodniku wielopiętrowy budynek mieszkalny o jasno-beżowej elewacji. Bryła drugiego, podobnego budynku, znajduje się naprzeciwko i wypełnia prawą część kompozycji. Co ciekawe, artysta namalował ten blok pod kątem ostrym do podłoża, zakrzywiając nieco perspektywę i nadając ukazanej scenie dynamizmu.
Tuż przy gładkiej kremowo-żółtej ścianie budynku po prawej stoi kwadratowy znak drogowy, oznaczający miejsca parkingowe: to biała litera „P” na niebieskim tle. Obok znaku na chodniku małe dziecko jedzie na rowerku, a za nim kroczy mężczyzna, prawą ręką podtrzymując czterokołowy pojazd. Para zbliża się do przejścia dla pieszych. Uchwycone w ruchu postaci są niewielkie, pozbawione detali i rysów twarzy. Mimo to jako jedyne ożywione istoty wyróżniają się w miejskim krajobrazie.
W tle kompozycji znajduje się zabudowa przy głównej ulicy namalowana za pomocą rozmytych plam. Za drzewami wznosi się długi budynek, którego masywna bryła zasłania horyzont. Przy ulicy majaczą sylwetki zaparkowanych samochodów. Nad zabudową rozciąga się intensywnie niebieskie niebo.
Igor Yelpatov specjalizuje się w pejzażu, szczególnie miejskim, tworząc obrazy o wyjątkowej atmosferze, często z dominującymi zimnymi barwami. Brał udział w ponad 50 wystawach zbiorowych i pokonkursowych w kraju i za granicą. Obecnie prowadzi zajęcia plastyczne w pracowni Magazyn Sztuk Ośrodka Kultury Ochoty w Warszawie.
Wystawa
Rok powstania: 2025
Wymiary: 100 na 100 cm
Technika: akryl na płótnie
Obraz zachowany w jasnych pastelowych barwach ukazuje skrzyżowanie niewielkiej miejskiej uliczki z główną drogą. Układ przedstawionych ulic ma kształt litery „T”, z czego podrzędna droga biegnie pionowo, a główna poziomo.
Większą część kompozycji wypełniają dwa drzewa w rosnące po lewej stronie jezdni mniejszej z ulic. Drzewa mają krótkie, niezbyt grube pnie, z których wyrasta sieć gałęzi gęsto pokrytych wiosennymi biało-różowymi kwiatkami. Zaznaczone są na płótnie za pomocą niewielkich, nieco rozmytych plam, co upodabnia je do puchowych obłoków. Drzewa przysłaniają wznoszący się przy chodniku wielopiętrowy budynek mieszkalny o jasno-beżowej elewacji. Bryła drugiego, podobnego budynku, znajduje się naprzeciwko i wypełnia prawą część kompozycji. Co ciekawe, artysta namalował ten blok pod kątem ostrym do podłoża, zakrzywiając nieco perspektywę i nadając ukazanej scenie dynamizmu.
Tuż przy gładkiej kremowo-żółtej ścianie budynku po prawej stoi kwadratowy znak drogowy, oznaczający miejsca parkingowe: to biała litera „P” na niebieskim tle. Obok znaku na chodniku małe dziecko jedzie na rowerku, a za nim kroczy mężczyzna, prawą ręką podtrzymując czterokołowy pojazd. Para zbliża się do przejścia dla pieszych. Uchwycone w ruchu postaci są niewielkie, pozbawione detali i rysów twarzy. Mimo to jako jedyne ożywione istoty wyróżniają się w miejskim krajobrazie.
W tle kompozycji znajduje się zabudowa przy głównej ulicy namalowana za pomocą rozmytych plam. Za drzewami wznosi się długi budynek, którego masywna bryła zasłania horyzont. Przy ulicy majaczą sylwetki zaparkowanych samochodów. Nad zabudową rozciąga się intensywnie niebieskie niebo.
Igor Yelpatov specjalizuje się w pejzażu, szczególnie miejskim, tworząc obrazy o wyjątkowej atmosferze, często z dominującymi zimnymi barwami. Brał udział w ponad 50 wystawach zbiorowych i pokonkursowych w kraju i za granicą. Obecnie prowadzi zajęcia plastyczne w pracowni Magazyn Sztuk Ośrodka Kultury Ochoty w Warszawie.
